Melgar

In Melgar verblijven we een goedkoop maar goed hostel met een tuintje als binnenplaats. Lekker om in broeierige weer daar makkelijk naar buiten te kunnen. Het is er zo warm dat de douche maar één knop heeft: ijskoud! Meer heb je ook niet nodig.

We gaan naar een groot waterpretpark: Piscilago (http://www.parquepiscilago.com/). In het park bevind zich de grootste water achtbaan van Zuid Amerika, met zijn meters is het een ruig ritje van 2 minuten in een rubberbootje door scherpe bochten en donkere tunnels. Daarna is het wel weer een einsje omhoog klimmen voor het volgende ritjhe.  Het grootste gedeelte van het park draait om water: waterglijbanen met en zonder matjes, een watertornado waar je met 70 km per uur in alleen je bikini (of zwembroek) doorheen vliegt, zwembaden en waterachtbanen. Foto´s hebben we maar niet gemaakt, aangezien we de gehele dag in zwemkleding en sandaaltjes rondliepen. Als we een ijsje kopen, kijkt de verkoopster al niet meer op van onze doorweekte geldbiljetten.
Als we ´s avonds richting het hostel gaan komen we weer wilde aapjes tegen. Deze zijn duidelijk meer gewend aan mensen en eten uit je hand.

Villavicencio

                                                          ´wespennest´

Villavicencio is het prachtige stadje waar DanielBog en zijn ouders wonen. Met open armen worden we in zijn huis ontvangen. Een foto van de familie houden jullie nog tegoed van mij, ik heb ze helaas nog niet geupload van mijn camera, die nu in het hostel ligt.
We verblijven in een prachtig huis. Het tweede huis aan de rechter kant.

DanielBog en Paula nodigen ons uit voor een verrassing. Met paarden gaan we op trektocht door de natuur. Eerst nog een beetje huiverig om op een groot beest te klimmen dat ik niet ken, maar al gauw kan ik niks anders dan genieten van de omgeving samen met deze cowboy.

                         De omgeving is trouwens ook prachtig om in te wandelen.

Het is dezelfde dag dat Nederland speelt in de Fifa finale. Ondanks dat we geen voetbalfans zijn moeten we toch even kijken. We zijn duidelijk de enige oranjefans, aan de reacties van het publiek is te merken dat de meesten voor Spanje stemmen. Geluk voor de gokkers onder hun, Spanje aan de overwinning! Daniel verteld me dat sommige mensen hele huizen en auto´s verspelen met het wedden op hun favorite team. Dat heeft er toe geleidt dat in het verleden een Colombiaanse voetballer is vermoord (eigen doel geschoten) en een trainer ernstig bedreigt. Het is maar een spelletje mensen......

In de pauze van de wedstrijd gaan we gauw een rondje karten. Even een hoop energie kwijtraken op de racebaan!

De volgende dag besluiten we de dierentuin te bezoeken. DanielBog weet wel de mooiste plekken uit te zoeken in Villavicencio. De dierentuin is compleet één met de natuur. Een prachtige combinatie van planten, een groot meer en diertjes.

Van ver af dacht ik even dat het stenen waren. Maar bij sommige diertjes konden we dichtbij genoeg komen om ze aan te raken. Of de diertjes dat ook zo leuk vonden...

Het volgende diertje (links) is illegaal om te houden als huisdier. Sommige rijken mensen doen het helaas toch, vooral om hun macht en geld te laten zien. Deze is gered uit de handen van een drugbaron. Volgens mij zou het best zo kunnen zijn dat hij een beetje op zijn vorige eigenaar lijkt. Straalt hij dezelfde trotse, gevaarlijke houding uit?

De familie van DanielBog zijn pechvogels, het kan geen karma zijn. Met de liefde die deze familie deelt verdienen ze het beste in de wereld. Ze dromen van een eigen landhuis. Tien jaar geleden kochten ze hiervoor een eigen stuk land. Maar de guarilla´s kwamen en ze zijn alles kwijtgeraakt. Toen kochten ze een nieuw stuk land, dat blijkbaar ook al aan iemand anders toegezecht was. Dat leidde tot een 4 jarige rechtzaak dat nog steeds loopt en de verkoopster is failliet verklaard met een schuld van 1.500.000.000 pesos. Dan kun je dus fluiten naar je geld. Ondertussen hebben ze weer een nieuw stuk land en vechten om hun droom alsnog waar te maken.

                         Op dit stuk land groeit Yuka, een soort zoete aardappel.

Eenmaal uit de grond kun je de boom weggooien. Maar mij wordt verteld dat ze snel groeien en voor je het weet heb je nieuwe Yuka!

Er staan prachtige landhuizen in de omgeving. Moeilijk te fotograferen door dat alles afelegen van de weg ligt. Ik heb het toch geprobeerd.

We trekken de omliggende natuur in en gaan zwemmen in een rivier. We zien de visjes springen om te smullen van de vliegjes die erboven zweven. Het is een ongelooflijk gevoel zo midden in een stukje jungle te zwemmen. We zien zelfs wilde apen in de bomen! Helaas erg snel en ik kan het alleen na vertellen zonder beeldmateriaal. Bijzondere ervaring om die diertjes in het wild te zien en horen. Ongelooflijk.

Rock al Parque

De afegelopen twee weken zijn we oude vrienden, Daniel (een andere Daniel, we noemen hem DanielBog) en zijn vriendin Paula wezen bezoeken in Bogota. Terug in de hoofdstad merk hoe druk het daar is. We gaan naar een drie daags festival in het nationale park van Simon Bolivar, een belangrijke verzetstrijder in Colombia tegen de Spanjaarden. We moeten wel even in de rij wachten voor we naar binnen kunnen.

Het is er gigantisch druk. Met twee podia zijn er meer dan 150.000 mensen aanwezig. Er spelen voornamelijk rock en metalbands uit Amerika (ik bedoel het continent, dus ook lokale bands) en Europa . Officieel wordt er geen alcohol verkocht. Er lopen mensen door het publiek die het wel aanbieden, soms worden ze gepakt door de politie die de flessen in beslag nemen. Misschien voor hun eigen feestje later? In de avond logeren we bij DanielBog en zijn grootmoeder. Een ontzettend wame gastvrije en lieve vrouw. We worden behandeld als familie. Het is voor mij een kans om traditioneel Colombiaans eten te proeven en ze kookt heeeerlijk.
We kopen een beeldje van Maria om haar te bedanken voor alle zorgen, geinspireerd door de hoeveelheid katholieke beeldjes in haar huis. Als verrassing heeft ze voor mij een rosario :) Het breekt me hart een beetje om dit huis te verlaten, voordat ik weer naar Europa kom, gaan we haar zeker nog eens bezoeken.

Bombom, señora Luzcelly, ik, DanielBog, señora Patricia (moeder) en Christiaan (broer)


Helaas hebben we daarna drie dagen regen. We bezoeken winkelcentra en in het uurtje dat het droog is gaan we het park in, nu zonder de drukte van het festival. Het is groot en rustig vergeleken met de drukte op straat.

De overige uurtje spenderen we in winkelcentra met heel veel kleine winkeltjes. Het loont alle winkeltjes langs te gaan, niet alleen omdat het leuk is alles te zien, ook de prijzen onderling kunnen erg verschillen. Een goede gelegenheid om mijn CD collectie uit te breiden en op zoek te gaan naar Colombiaanse muziek. We mogen alles horen en de openheid en ontspannen houding van de mensen valt me op. Ik vraag ze over de lokale muziek, voor ik het weet ben ik in bezit van telefoonnummers en emailadressen, voor als ik later nog vragen heb.

In ontmoet Nelson Varela, hij organiseerd metalconcerten en haalt bands uit Europa zoals Morbid Angel en Slayer. Een kaartje om zo´n concert te bezoeken is minder grappig. Tussen 200.000 en 300.00 pesos (100 tot 150 euro) Dat is hier een hoop geld, als je bedenkt dat de meeste mensen hier rond de 500.000 pesos per maand verdienen (met een 44 urige werkweek). Voor de jeugd vaak lastig te betalen. Maar concerten van grote bands zijn zeldzamer dan in Europa, dus een fan gaat toch wel. Dat betekend ook een goede sfeer, want mensen weten het echt te waarderen. Cd´s zijn, gelukkig voor mij, wel heel betaalbaar en ik loop met een stapeltje naar buiten.

Omdat het nog steeds regent gaan we naar de bioscoop met een mega scherm. Groter dan ik ooit heb gezien. En Toy Story 3 is uit. Dat betekend 3D brilletjes op en genieten!

We maken gelijk gebruik van de eerste dag met mooi weer door het pretpark in de stad te bezoeken. Het is niet erg groot, maar we hebben lol voor tien. In het spookhuis met donkere gangen en echte acteurs, verkleed als de meeste bizarra horrorcreaties ben ik het meest vermaakt. Vooral omdat ze bijna een beetje te goed in hun rol blijven, soms weet je niet wat nou een pop is en welke echte mensen zijn, totdat je dichterbij komt..... AAAHHHH!!!

We blijven tot in de avond en vertrekken dan naar Villavicencio, naar DanielBog ouderlijk huis.

Arm en rijk

COP Colombiaanse pesos

Colombia is geweldig. Prachtige natuur, relaxte mensen, heerlijk eten... helaas is er ook armoede. Geen honger en huilende kindertjes zonder schoentjes langs de weg. Zo erg is het niet. Maar de verschillen tussen de bevolkingslagen zijn groter dan in Nederland en soms is dat duidelijk aanwezig. Een georganiseerd sociaal netwerk met verzekeringen, bijstand en toeslagen is hier nauwelijks aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de mensen creatiever moeten zijn om aan hun geld te komen. 

Langs de kant van de weg verkopen mensen hun waar, vaak staan ze op drukke kruizingen en bij verkeerslichten te wachten op stilstaand verkeer. Lastig zijn de mensen meestal niet, een "no gracias" voldoet. Met het tropische weer is het zelfs wel prettig als ze flesjes drinken aanbieden uit een koelbox.
Soms doen ze trucjes zoals jongleren, mime of hun kunstwerken laten zien.  

Ook de straten worden netjes schoongehouden, de brug wordt geveegd en de schoonmaker staat met een veger te wachten of men hem een fooi gunt. Echt nodig is het niet, want net als in Nederland worden de straten schoon gehouden door betaalde werknemers van de overheid.

Fruitverkoper in de file

Helaas zijn er ook mensen die bedelen voor hun geld. Opvallend genoeg heb ik nog geen meisjes gezien die dit doen. Wel jonge jongens, ik schat ze soms een jaar of 11, maar ik kan me er goed in vergissen aangezien ik de mensen allemaal veel jonger inschat dan ze zijn. Raar is dat ze mij meestal ook jonger schatten. 

Als een jongetje ons aanspreekt bij de bushalte vraagt hij om platas (geld). Erg beleeft is hij niet. Mooie schoenen heeft hij wel, bijna om jaloers op te worden. Ook een mooie broek en shirt trouwens, hij ziet er totaal niet als een dakloze jongen uit. Daniel zegt geen kleingeld te hebben. Dan vraagt hij naar nieuwsgierig naar zijn piercings. Hij kijkt onderzoekend naar mij, ondertussen heeft hij door dat ik weinig spaans spreekt. 'Hoe kom je zo wit?' Zo ben ik nou eenmaal geboren. 'Kom je uit de USA ofzo?' Nee, dat niet. 

De reactie wordt me al wat gewoon. In de hoofdstad zagen we veel blanken, hier iets minder. Mensen kijken me na. Vooral kinderen kijken verwonderd naar mijn ogen. Blauwe ogen zie je hier niet vaak, wel bruin en groen, soms een mix dat er voor mij heel bijzonder uit ziet.

Van Europeanen hoor ik vaak de angst dat je in Colombia overvallen kan worden. Dat is mij nog niet overkomen. Maar als ik Daniel vraag om mij mee te nemen naar de buurwijk lijkt hem dat duidelijk niet zo verstandig. Bepaalde wijken kan je beter ontwijken, vooral met een opvallend uiterlijk.

Deze wijk zie ik links vanaf het balkon, ongeveer 40 meter van ons appartement

Het uitzicht voor en rechts vanaf hetzelfde balkon

Wij wonen in een vergelijkbaar appartement en hebben, net als op deze foto, beveiliging in het gebouw

Deze plek verlaten we nu. We pakken onze spullen en zeggen de huur op. Voorlopig staat alles bij Daniel zijn ouders. Het is hier niet zo raar tot dik in de 30 bij je ouders te blijven, dus alle kinderen zijn nu weer gezellig thuis (Daniel heeft een oudere en een jongere broer). Lang blijven we niet. Vandaag vertrekken we naar Rock al Parque. Daarna naar zuiden van Colombia. Dat betekend 3 weken geen laptop. De volgende blog is waarschijnlijk vanuit een internetcafé. 

 

Ook de visjes moeten verhuizen

Op verzoek, foto's van de familie... 

Papá en Mamá 

Daniel's broer Oscar Ivan en zijn dochter María José

De jongste, Diego

Daniel en zijn vader Humberto, pepernoten proeven (hij vond het erg lekker en vroeg het recept) 

Voor nu nemen we afscheid van deze prachtige stad en gaan een nieuw avontuur tegemoet.