San Gil

Ik word wakker met het geluid van voetbal op tv. Als ik de tent uitkruip krijg ik te horen dat Nederland gewonnen heeft. Ik ga liever op avontuur dan hier voor de tv te hangen. Dus we gaan op een tocht de wilde natuur in. Eerst nemen we een bus. Onderweg worden we opgehouden door tegenliggend verkeer. 

Met een gids gaan we op stap. Na een klein half uurtje wandelen zijn we op de bestemming. We komen uit bovenaan een waterval. Gelukkig hebben we oude kleren aangetrokken. Daar krijgen we een paar instructies. In het Spaans. Ik heb Daniel bij me om alles te vertalen. We maken snel nieuwe vrienden met een ander stel uit Nederland die ook geen Spaans spreken. Ik krijg een tuigje om met een stevig touw om mijn middel. Tijd om door de waterval naar beneneden te klimmen. Het water is verbazingwekkend warm. Wat een overweldigend gevoel. Overal om me heen zie ik water, het dondert met liters op mijn kop. Gelukkig heb ik een helm op. Als ik achter mij kijk, zie ik het uitzicht over de bergen en de vlakte met wilde bomen en planten. Onbeschrijfelijk. Beneneden aangekomen worden we losgemaakt en springen we het meer in waar de waterval in eindigt. Daar zwemmen we nog een tijdje rond. We mogen alleen terug door de natuur naar het beginpunt. Langs de weg hangen touwen waar je je aan vast kan houden. Daar maak ik dankbaar gebruik van, de paden zijn smal en soms glad. Ik verwelkom de zon op mijn huid en kleding. Alles is nat geworden, maar goed dat we geen camera mee hebben genomen. Dus als je de prachtige natuur daar wilt zien, zul je zelf hierheen moeten komen...
In het warme weer drogen we snel. We stappen achterin een truck die ons een lift terug naar het stadje geeft. Onderweg vraag ik naar de avonturen van de Nederlanders. Ze zijn bij de kust wezen duiken en raden ons hetzelfde aan. Dat moeten we dan zeker nog een keer doen.
http://www.youtube.com/watch?v=zr_kIyRh4Jk
Terug in de stad merken we hoe moe we zijn. De drie dagen avontuur beginnen ons op te breken en we besluiten lekker te genieten van het stadje en de markt.

http://www.youtube.com/watch?v=QAeV_UdEB_s

Volgens de lokale bevolking hebben de vrouwen in San Gil de mooiste billen. Ze moeten namelijk de hele dag de straten beklimmen. San Gil is alles behalve vlak. 

Ik koop een armbandje waar ik Daniel in laat graveren. 

http://www.youtube.com/watch?v=fWnRUvcG4Fg

In de avond vertrekken we terug naar Bucaramanga. Moe en voldaan komen we aan. Morgen weer een nieuw avontuur. 

Panachi

Vroeg opstaan om met mijn nieuwe vriendin Andrea, haar vriend Frank en Daniel de bergen in te trekken. We gaan in een oude rammelende Twingo naar Panachi. Ik heb er al veel over gehoord en iedereen raadt me aan dit te bezoeken. Lange broek aan en lange mouwen, niet bepaald omdat het zo koud is, maar wel handig om niet overal te verbranden.

 

           Adembenemend mooi. We genieten van een lunch midden in de bergen.

Het duurt even voordat ik uitgekeken ben. Maar ik word meegenomen met de belofte dat het allemaal nog veel mooier gaat worden. Met een kabelbaan gaan we van de ene berg naar de andere.

 

De tocht duurt ongeveer 15 minuten en ik kijk mijn ogen uit. Frank vindt het allemaal wat minder leuk, aangezien hij last heeft van hoogte vrees. Dat het Kluk Kluk (Daniel) allemaal wat te lang duurt en besluit te gaan klieren, maakt het niet veel beter.

http://www.youtube.com/watch?v=5V1lBMEtb2I

Aangekomen op de andere berg ben ik verbaasd hoe vlak het daar bovenop is. We vermaken ons op een groot plein met Colombiaanse koffie en muziek. 

http://www.youtube.com/watch?v=iukpzu1vGkI

We bezoeken een mini kerkje met echte nonnetjes en kijken rond op de berg. Hierboven op lijkt het wel een beetje op Nederland, zo vlak is het.

Als we ook hier uitgekeken zijn nemen we kabelbaan terug en ik geniet weer van het prachtige uitzicht. 

Tijd om naar huis te gaan is het nog lang niet. Boven op de berg is een heel pretpark gebouwd. We kijken wat rond en ik leer veel over de Colombiaanse geschiedenis.

Dit zijn schedels van een indianenstam. De gewoonte was om bij de baby's de schedel stevig in de pakken met klemmen zodat de schedel in een bepaalde vorm zou groeien. Op die manier was het voor iedereen duidelijk bij welke stam je hoorde.

Het inbinden van het hoofd. 

Deze botten werden gebruikt als betaalmiddel. Gelukkig heb ik een persoonlijke indianengids die het mij allemaal uit kan leggen.  

Menselijk haar werd gebruikt om tassen en doeken van de maken. Heel stevig. In dit tasje zitten nog steeds gedroogde coca bladeren.

Buiten staat een groot kunstwerk over de Colombiaanse geschiedenis.  

De bevrijding van de Spanjaarden staat centraal. We spreken af dit later nog verder te gaan onderzoeken en het huis van een van de bevrijders te gaan bezoeken. Terwijl in rond loop valt het me op hoe veel verschillende soorten cactussen hier groeien.

 

Warm is het wel in de zon. Zelfs als het later in de middag is en onze schaduwen lang worden.

 

Ik heb verkoeling nodig. Gelukkig hebben ze hier douchjes buiten, met heel fijn water.

 

Helemaal wakker voel ik me nog niet. Tijd om wat lol te gaan trappen.
Met raceauto's crossen we door het zand. Het is allemaal extra spannend zo door de bergen heen. Ik voel me in ieder geval wel weer helemaal wakker.

http://www.youtube.com/watch?v=8ZAjO093qtc

Na de lunch is het tijd voor een nieuw avontuur. Helaas kan ik daar geen camera meenemen, maar ik kan wel laten zien wat het is.

http://www.youtube.com/watch?v=OClErUIk_Jc

Geweldig! Alsof je door de bergen vliegt. Ik kom wel een beetje trillerig terug.

Dat was wel genoeg spanning voor vandaag. Erg laat willen we het ook niet maken, om 6 uur wordt het weer donker. We vragen naar de prijs van buskaartjes naar de volgende stad, San Gil. Naar mijn idee goedkoop, 18000 pesos (ongeveer 8 euro). Daniel probeert af te dingen, meestal lukt dat wel, helaas hebben we vandaag geen geluk, waarschijnlijk omdat de bus al bijna vol zit. Als we een lift aangeboden krijgen van een vrachtwagenchauffeur besluiten we met hem mee te rijden. Natuurlijk twijfel ik eerst, je wordt toch bang gemaakt over het land hier. Maar echt angst boezemt de 26 jarige latino van een kop kleiner me ook niet in. Hij blijkt heel vriendelijk en biedt ons avondeten aan. Trots verteld hij over zijn werk en vraagt mij over Holland. Nederland leg ik hem uit, Holland bestaat naar mijn idee uit twee provincies in het westen. Ach ja, wij zijn ook Amerikanen, wordt mij verteld, maar de rest van de wereld denkt bij Amerikanen alleen aan de USA. http://www.youtube.com/watch?v=GmF3RmjnW20
In het stadje waar we die avond terecht komen voel ik me meteen thuis. Het lijkt wel in de jaren zestig blijven hangen. De lokale bevolking allerlei indianenspullen, veel namaak, maar mij wordt uitgelegd dat sommige tassen en kleden nog steeds met de hand, op traditionele wijze gemaakt worden. De markt is nog openen we struinen erdoor heen op weg naar een vriendin waar we mogen blijven slapen. Ze is eigenaar van een hostel. Het is er rommelig gezellig. http://www.youtube.com/watch?v=bFy4FJx1qKs

 

Verjaardag

Vroeg in de ochtend word ik wakker. Ik kan niet geloven dat ik vandaag 26 word, ik voel me eerder 6 zo verheugt ben ik. Wat we vandaag gaan doen weet ik niet, een dag vol verrassingen dus. In Colombia is het een gewoonte om de jarig job te begooien met eieren en meel. Ik hou mijn hart vast, niet helemaal mijn stijl van feestvieren... 

Helaas moet Daniel in de ochtend eerst nog aan het werk. Ik moet het dus doen met een ontbijtje op bed. Gelukkig gaat de telefoon regelmatig en voor dat ik het weet is het al middag en staan Daniel voor de deur, met de auto van zijn ouders.
Hij neemt me mee naar Parque del Agua.

Colombia is prachtig, maar ik mis de Friese plassen... Blijkbaar had hij dat onthouden. Het park is een klein waterdierentuin met prachtige watervallen en fonteinen. We kopen voer om zelf de visjes eten te mogen geven.

http://www.youtube.com/watch?v=R_NIIXuQgpw (de videos kan je ook recht boven aan de blog bekijken, bij het youtube logo) 

 

Er lopen allerlei dieren rond in het park. Grote loopvogels waar ik de naam niet van weet, prachtig gekleurde papagaaien en schildpadden. Ik geniet en leg een hoop vast op video, voor mezelf als herinnering en om aan jullie te laten zien.
 

De schildpadden zijn rustig. Vooral de helemaal rechtse lijkt wel bijna dood. Maar vergis je niet. Hij beweegt gelukkig wel.

http://www.youtube.com/watch?v=sU1tkwiQLPQ

De loopvogels maken me een beetje bang. Ze komen eng dichtbij en zien eruit alsof ze met een klap van hun snavel je been kunnen breken. Ze vinden mij liever dan ik hun, doordat ze vrij in het park rondlopen maak ik gauw een nieuw vriendje.

http://www.youtube.com/watch?v=01Ba2ukZzWI

Zelf vind ik de papegaaien leuker. De verzorger legt ons uit dat ze onlangs zijn verhuisd. Erg gelukkig zijn ze er niet. De nieuwe boom bevalt ze niet zo en ze gaan op zoek naar een nieuwe.... misschien niet helemaal het juiste plan. Hun boodschap komt wel over en de verzorger besluit ze terug te brengen naar hun oude vertrouwde plekje. 

http://www.youtube.com/watch?v=Erv0osTN524
http://www.youtube.com/watch?v=CbEkHeP2FsI 

We praten nog een tijdje met de verzorger. Hij verteld ons dat er niet heel erg goed voor de vogels wordt gezorgd. Hij is een maand weg geweest, toen hij terug kwam waren zijn vriendjes mager en zagen er slecht uit. Onlangs is een papegaai gestorven omdat hij zo ongelukkig was op zijn nieuwe plek. Het verhaal maakt me een beetje droevig. Daniel vrolijkt me weer op door me mee te nemen voor een kopje koffie en cadeautje natuurlijk....

Aangezien we bijna 24/7 bij elkaar zijn, behalve als Daniel op zijn werk is en aangezien ik geen nieuwe nietmachine nodig heb, is er nog geen cadeau gekocht. Ik wacht bij 'Juan Valdez' op een terrasje met Colombiaanse koffie op Daniel. Mijn Spaans is ondertussen goed genoeg om zelf te bestellen wat ik hebben wil en af te rekenen. 

Ik krijg een T-shirt dat ik eerder gezien heb en oorbellen. We komen een vriendin tegen, Diana. Het snelle tempo waarmee Daniel en Diana praten kan ik niet bijhouden. Ik begrijp alleen dat ze de sleutels van de flat nodig heeft omdat Daniel haar camera heeft geleend en vergeten is de memorycard terug te geven. We besluiten samen nog even langs de kraampjes te gaan. De kleren zijn hier goedkoop en ik weet Daniel zo ver te krijgen een nieuwe broek te kopen. Hij draagt al 12 jaar elke dag een zwarte broek met een wit shirt. Het is dus gelijk een hele verandering voor hem, maar het staat hem goed. Ik kijk bij de Ipod's, niet te betalen hier. De luxe producten zijn vaak nog duurder dan in Nederland en 2e hands helpt ook niet veel, misschien dat er dan 10 tot 15 % van de prijs af gaat. Dan maar naar huis. We gaan nog even langs Daniel zijn ouders die mij een verjaardagstaart geven.

Uitgebreid cadeautjes geven mensen elkaar hier niet vaak, legt Daniel mij uit. Maar ik had een heerlijke dag en in de flat hebben we nog wat blikjes Hertog Jan uit Nederland koud staan. Als ik de deur open doe staan er echter behalve een lading blikjes Heineken mensen en ballonnen op me te wachten. In het Spaans zingen ze 'happy birthday'. Ik voel me overweldigt. De meeste mensen heb ik slechts een paar keer en soms maar één keer eerder gezien.

De eerste surprise party in mij leven, ik word een beetje verlegen van alle aandacht. Gelukkig kan ik al een aardig woordje Spaans, ieder geval genoeg om me te vermaken met mijn nieuwe vrienden. Er komt zelfs nog een vreemde vogel op mijn feestje kijken.

Mijn gasten willen alles weten over Nederland en mijn ervaringen in Colombia. 'Zijn alle mensen in Nederland zo lang?' 'Nou, de meesten nog een stuk langer denk ik.'

Na een paar biertjes, een hapje cake en een potje pingpong besluiten we de kroeg in te gaan.

http://www.youtube.com/watch?v=7SGWcVvddH4

zelfs de visjes vieren feest

We zitten met zijn zevenen in de auto. Daar moet ik een foto van maken! 

We betalen 10.000 pesos om de kroeg in te komen en mogen dan voor 5000 iets bestellen. We leggen het geld bij elkaar en nemen een TNT.

 

Niet echt mijn smaak, 5 verschillende soorten sterke drank door elkaar. Ik neem een slokje bier van iemand. Gadver, bier met zout??

Dronken word ik vanavond niet. Misschien maar goed ook. Het geeft me een kans mijn nieuwe vriendin Andrea te leren kennen. Ze is docente Engels in Colombia, dus ik kan een lang gesprek voeren zonder veel te hoeven nadenken. Ze spreekt met een vloeiend brits accent. Grappige combinatie met haar donkere haar en getinte huid.

We kijken nog even een lokaal bandje die wat coffers speelt. Naar mij  idee niet echt bijzonder, maar de mensen hier gaan helemaal uit hun dak. In vergelijking zijn we in Nederland maar saai, hier weten ze wel hoe ze moeten feesten! Een reden hebben ze er ook niet voor nodig. Toch maken we het maar niet te laat. Morgen gaan we weer vroeg op om de natuur in te trekken. Nadat we iedereen weer veilig thuis is gebracht kruipen we in bed voor 4 korte uurtjes slaap. Eerst zeggen we nog gedag tegen ons nieuwe vriendje die ik in de keuken van Daniel's ouders heb gevonden.

 

 Gelukkig geen eieren op mijn hoofd gekregen vandaag...