Colombia: Arm en rijk

COP Colombiaanse pesos

Colombia is geweldig. Prachtige natuur, relaxte mensen, heerlijk eten... helaas is er ook armoede. Geen honger en huilende kindertjes zonder schoentjes langs de weg. Zo erg is het niet. Maar de verschillen tussen de bevolkingslagen zijn groter dan in Nederland en soms is dat duidelijk aanwezig. Een georganiseerd sociaal netwerk met verzekeringen, bijstand en toeslagen is hier nauwelijks aanwezig. Dat zorgt ervoor dat de mensen creatiever moeten zijn om aan hun geld te komen.

Langs de kant van de weg verkopen mensen hun waar, vaak staan ze op drukke kruizingen en bij verkeerslichten te wachten op stilstaand verkeer. Lastig zijn de mensen meestal niet, een "no gracias" voldoet. Met het tropische weer is het zelfs wel prettig als ze flesjes drinken aanbieden uit een koelbox.
Soms doen ze trucjes zoals jongleren, mime of hun kunstwerken laten zien.

Ook de straten worden netjes schoongehouden, de brug wordt geveegd en de schoonmaker staat met een veger te wachten of men hem een fooi gunt. Echt nodig is het niet, want net als in Nederland worden de straten schoon gehouden door betaalde werknemers van de overheid.

Fruitverkoper in de file

Helaas zijn er ook mensen die bedelen voor hun geld. Opvallend genoeg heb ik nog geen meisjes gezien die dit doen. Wel jonge jongens, ik schat ze soms een jaar of 11, maar ik kan me er goed in vergissen aangezien ik de mensen allemaal veel jonger inschat dan ze zijn. Raar is dat ze mij meestal ook jonger schatten.

Als een jongetje ons aanspreekt bij de bushalte vraagt hij om platas (geld). Erg beleeft is hij niet. Mooie schoenen heeft hij wel, bijna om jaloers op te worden. Ook een mooie broek en shirt trouwens, hij ziet er totaal niet als een dakloze jongen uit. Daniel zegt geen kleingeld te hebben. Dan vraagt hij naar nieuwsgierig naar zijn piercings. Hij kijkt onderzoekend naar mij, ondertussen heeft hij door dat ik weinig spaans spreekt. 'Hoe kom je zo wit?' Zo ben ik nou eenmaal geboren. 'Kom je uit de USA ofzo?' Nee, dat niet.

De reactie wordt me al wat gewoon. In de hoofdstad zagen we veel blanken, hier iets minder. Mensen kijken me na. Vooral kinderen kijken verwonderd naar mijn ogen. Blauwe ogen zie je hier niet vaak, wel bruin en groen, soms een mix dat er voor mij heel bijzonder uit ziet.

Van Europeanen hoor ik vaak de angst dat je in Colombia overvallen kan worden. Dat is mij nog niet overkomen. Maar als ik Daniel vraag om mij mee te nemen naar de buurwijk lijkt hem dat duidelijk niet zo verstandig. Bepaalde wijken kan je beter ontwijken, vooral met een opvallend uiterlijk.

Deze wijk zie ik links vanaf het balkon, ongeveer 40 meter van ons appartement

Het uitzicht voor en rechts vanaf hetzelfde balkon

Wij wonen in een vergelijkbaar appartement en hebben, net als op deze foto, beveiliging in het gebouw

Deze plek verlaten we nu. We pakken onze spullen en zeggen de huur op. Voorlopig staat alles bij Daniel zijn ouders. Het is hier niet zo raar tot dik in de 30 bij je ouders te blijven, dus alle kinderen zijn nu weer gezellig thuis (Daniel heeft een oudere en een jongere broer). Lang blijven we niet. Vandaag vertrekken we naar Rock al Parque. Daarna naar zuiden van Colombia. Dat betekend 3 weken geen laptop. De volgende blog is waarschijnlijk vanuit een internetcafé.