De gele auto'tjes zijn taxi's
In het winkelcentrum zie ik dezelfde gekte die ik me voorstel dat er in Nederland woekert. HET WK!
De etalages staan vol met voetbalshirt. En niet zo maar van het eerste de beste team. Hier dragen ze de shirts van de 'Koning zonder kroon'
De drukte laten we achter ons en bezoeken de familieboerderij. Daniel zijn familie is eigenaar van de boerderij, maar wonen zelf liever in de stad. Gelukkig is er een andere familie die graag tegen inwoning voor de planten en dieren zorgt. Ze maken gebruik van alles wat de boerderij te bieden heeft om in het grootste gedeelte van hun levensbehoeften te voldoen.
Het weer is er tropisch. Seizoenen kennen ze niet, het is altijd zomer. Dat betekend dus het hele jaar door heerlijk vers fruit.
Dat moet ik natuurlijk zelf proberen. Daar moeten we dan wel de boom voor in. Voorzichtig en toch een beetje bang klim ik omhoog. Daniel komt er als een aap achteraan. Maar het is het waard. De sinaasappels zijn heerlijk! Zoet en fris.
De familie maakt eten voor ons klaar. Platano (gebakken banaan), een soort aardappel, avocado salade en kip uit eigen tuin. Heel lekker allemaal, maar wel veel te veel... Daniel en ik kunnen samen wel één bord delen. Het is hier normaal om uitgebreid te lunchen. Ik doe mijn best flink te eten. Het avondeten is pas weer om acht of negen uur in de avond. Of het verstandig was weet ik niet. Ik krijg een vreemde bacterie binnen en de volgende dag ben ik ziek. Daniel zijn broer is arts en kijkt me na. Niks bijzonders, gewoon 'foreigner desease'. Mijn lichaam is niet gewend aan de Colombiaanse bacteriën en waarschijnlijk overkomt Daniel hetzelfde als hij naar Europa komt. Even rustig aan doen dus...
Maar na het eten is het eerst tijd voor een spel. We krijgen een metalen schijf ter grote van je handpalm. Die gooien we vanaf ongeveer 5 meter naar een een blok met kleine witte zakjes waar een ontplofbaar goedje in zit. De truc is om de witte zakjes te raken en je wint met een knal.
Humberto is aan de beurt
raak gooien is niet makkelijk
gelukt! de ontploffing
Wat hebben we toch een zwaar leven. Bomen klimmen, eten, spelen. Tijd om uit te rusten...
Als we afscheid nemen van de mensen en de boerderij nodigen ze ons uit gauw terug te komen. Natuurlijk doen we dat. We vertrekken met een bak vol eieren en fruit. Terug de drukte in....
toch ook wel fijn die luxe. Maar de natuur.... blijft indrukwekkend hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten