Panachi

Vroeg opstaan om met mijn nieuwe vriendin Andrea, haar vriend Frank en Daniel de bergen in te trekken. We gaan in een oude rammelende Twingo naar Panachi. Ik heb er al veel over gehoord en iedereen raadt me aan dit te bezoeken. Lange broek aan en lange mouwen, niet bepaald omdat het zo koud is, maar wel handig om niet overal te verbranden.

 

           Adembenemend mooi. We genieten van een lunch midden in de bergen.

Het duurt even voordat ik uitgekeken ben. Maar ik word meegenomen met de belofte dat het allemaal nog veel mooier gaat worden. Met een kabelbaan gaan we van de ene berg naar de andere.

 

De tocht duurt ongeveer 15 minuten en ik kijk mijn ogen uit. Frank vindt het allemaal wat minder leuk, aangezien hij last heeft van hoogte vrees. Dat het Kluk Kluk (Daniel) allemaal wat te lang duurt en besluit te gaan klieren, maakt het niet veel beter.

http://www.youtube.com/watch?v=5V1lBMEtb2I

Aangekomen op de andere berg ben ik verbaasd hoe vlak het daar bovenop is. We vermaken ons op een groot plein met Colombiaanse koffie en muziek. 

http://www.youtube.com/watch?v=iukpzu1vGkI

We bezoeken een mini kerkje met echte nonnetjes en kijken rond op de berg. Hierboven op lijkt het wel een beetje op Nederland, zo vlak is het.

Als we ook hier uitgekeken zijn nemen we kabelbaan terug en ik geniet weer van het prachtige uitzicht. 

Tijd om naar huis te gaan is het nog lang niet. Boven op de berg is een heel pretpark gebouwd. We kijken wat rond en ik leer veel over de Colombiaanse geschiedenis.

Dit zijn schedels van een indianenstam. De gewoonte was om bij de baby's de schedel stevig in de pakken met klemmen zodat de schedel in een bepaalde vorm zou groeien. Op die manier was het voor iedereen duidelijk bij welke stam je hoorde.

Het inbinden van het hoofd. 

Deze botten werden gebruikt als betaalmiddel. Gelukkig heb ik een persoonlijke indianengids die het mij allemaal uit kan leggen.  

Menselijk haar werd gebruikt om tassen en doeken van de maken. Heel stevig. In dit tasje zitten nog steeds gedroogde coca bladeren.

Buiten staat een groot kunstwerk over de Colombiaanse geschiedenis.  

De bevrijding van de Spanjaarden staat centraal. We spreken af dit later nog verder te gaan onderzoeken en het huis van een van de bevrijders te gaan bezoeken. Terwijl in rond loop valt het me op hoe veel verschillende soorten cactussen hier groeien.

 

Warm is het wel in de zon. Zelfs als het later in de middag is en onze schaduwen lang worden.

 

Ik heb verkoeling nodig. Gelukkig hebben ze hier douchjes buiten, met heel fijn water.

 

Helemaal wakker voel ik me nog niet. Tijd om wat lol te gaan trappen.
Met raceauto's crossen we door het zand. Het is allemaal extra spannend zo door de bergen heen. Ik voel me in ieder geval wel weer helemaal wakker.

http://www.youtube.com/watch?v=8ZAjO093qtc

Na de lunch is het tijd voor een nieuw avontuur. Helaas kan ik daar geen camera meenemen, maar ik kan wel laten zien wat het is.

http://www.youtube.com/watch?v=OClErUIk_Jc

Geweldig! Alsof je door de bergen vliegt. Ik kom wel een beetje trillerig terug.

Dat was wel genoeg spanning voor vandaag. Erg laat willen we het ook niet maken, om 6 uur wordt het weer donker. We vragen naar de prijs van buskaartjes naar de volgende stad, San Gil. Naar mijn idee goedkoop, 18000 pesos (ongeveer 8 euro). Daniel probeert af te dingen, meestal lukt dat wel, helaas hebben we vandaag geen geluk, waarschijnlijk omdat de bus al bijna vol zit. Als we een lift aangeboden krijgen van een vrachtwagenchauffeur besluiten we met hem mee te rijden. Natuurlijk twijfel ik eerst, je wordt toch bang gemaakt over het land hier. Maar echt angst boezemt de 26 jarige latino van een kop kleiner me ook niet in. Hij blijkt heel vriendelijk en biedt ons avondeten aan. Trots verteld hij over zijn werk en vraagt mij over Holland. Nederland leg ik hem uit, Holland bestaat naar mijn idee uit twee provincies in het westen. Ach ja, wij zijn ook Amerikanen, wordt mij verteld, maar de rest van de wereld denkt bij Amerikanen alleen aan de USA. http://www.youtube.com/watch?v=GmF3RmjnW20
In het stadje waar we die avond terecht komen voel ik me meteen thuis. Het lijkt wel in de jaren zestig blijven hangen. De lokale bevolking allerlei indianenspullen, veel namaak, maar mij wordt uitgelegd dat sommige tassen en kleden nog steeds met de hand, op traditionele wijze gemaakt worden. De markt is nog openen we struinen erdoor heen op weg naar een vriendin waar we mogen blijven slapen. Ze is eigenaar van een hostel. Het is er rommelig gezellig. http://www.youtube.com/watch?v=bFy4FJx1qKs