Helaas moet Daniel in de ochtend eerst nog aan het werk. Ik moet het dus doen met een ontbijtje op bed. Gelukkig gaat de telefoon regelmatig en voor dat ik het weet is het al middag en staan Daniel voor de deur, met de auto van zijn ouders.
Hij neemt me mee naar Parque del Agua.
Hij neemt me mee naar Parque del Agua.
Colombia is prachtig, maar ik mis de Friese plassen... Blijkbaar had hij dat onthouden. Het park is een klein waterdierentuin met prachtige watervallen en fonteinen. We kopen voer om zelf de visjes eten te mogen geven.
http://www.youtube.com/watch?v=R_NIIXuQgpw (de videos kan je ook recht boven aan de blog bekijken, bij het youtube logo)
Er lopen allerlei dieren rond in het park. Grote loopvogels waar ik de naam niet van weet, prachtig gekleurde papagaaien en schildpadden. Ik geniet en leg een hoop vast op video, voor mezelf als herinnering en om aan jullie te laten zien.
De schildpadden zijn rustig. Vooral de helemaal rechtse lijkt wel bijna dood. Maar vergis je niet. Hij beweegt gelukkig wel.
De loopvogels maken me een beetje bang. Ze komen eng dichtbij en zien eruit alsof ze met een klap van hun snavel je been kunnen breken. Ze vinden mij liever dan ik hun, doordat ze vrij in het park rondlopen maak ik gauw een nieuw vriendje.
Zelf vind ik de papegaaien leuker. De verzorger legt ons uit dat ze onlangs zijn verhuisd. Erg gelukkig zijn ze er niet. De nieuwe boom bevalt ze niet zo en ze gaan op zoek naar een nieuwe.... misschien niet helemaal het juiste plan. Hun boodschap komt wel over en de verzorger besluit ze terug te brengen naar hun oude vertrouwde plekje.
We praten nog een tijdje met de verzorger. Hij verteld ons dat er niet heel erg goed voor de vogels wordt gezorgd. Hij is een maand weg geweest, toen hij terug kwam waren zijn vriendjes mager en zagen er slecht uit. Onlangs is een papegaai gestorven omdat hij zo ongelukkig was op zijn nieuwe plek. Het verhaal maakt me een beetje droevig. Daniel vrolijkt me weer op door me mee te nemen voor een kopje koffie en cadeautje natuurlijk....
Aangezien we bijna 24/7 bij elkaar zijn, behalve als Daniel op zijn werk is en aangezien ik geen nieuwe nietmachine nodig heb, is er nog geen cadeau gekocht. Ik wacht bij 'Juan Valdez' op een terrasje met Colombiaanse koffie op Daniel. Mijn Spaans is ondertussen goed genoeg om zelf te bestellen wat ik hebben wil en af te rekenen.
Ik krijg een T-shirt dat ik eerder gezien heb en oorbellen. We komen een vriendin tegen, Diana. Het snelle tempo waarmee Daniel en Diana praten kan ik niet bijhouden. Ik begrijp alleen dat ze de sleutels van de flat nodig heeft omdat Daniel haar camera heeft geleend en vergeten is de memorycard terug te geven. We besluiten samen nog even langs de kraampjes te gaan. De kleren zijn hier goedkoop en ik weet Daniel zo ver te krijgen een nieuwe broek te kopen. Hij draagt al 12 jaar elke dag een zwarte broek met een wit shirt. Het is dus gelijk een hele verandering voor hem, maar het staat hem goed. Ik kijk bij de Ipod's, niet te betalen hier. De luxe producten zijn vaak nog duurder dan in Nederland en 2e hands helpt ook niet veel, misschien dat er dan 10 tot 15 % van de prijs af gaat. Dan maar naar huis. We gaan nog even langs Daniel zijn ouders die mij een verjaardagstaart geven.
Uitgebreid cadeautjes geven mensen elkaar hier niet vaak, legt Daniel mij uit. Maar ik had een heerlijke dag en in de flat hebben we nog wat blikjes Hertog Jan uit Nederland koud staan. Als ik de deur open doe staan er echter behalve een lading blikjes Heineken mensen en ballonnen op me te wachten. In het Spaans zingen ze 'happy birthday'. Ik voel me overweldigt. De meeste mensen heb ik slechts een paar keer en soms maar één keer eerder gezien.
De eerste surprise party in mij leven, ik word een beetje verlegen van alle aandacht. Gelukkig kan ik al een aardig woordje Spaans, ieder geval genoeg om me te vermaken met mijn nieuwe vrienden. Er komt zelfs nog een vreemde vogel op mijn feestje kijken.
Mijn gasten willen alles weten over Nederland en mijn ervaringen in Colombia. 'Zijn alle mensen in Nederland zo lang?' 'Nou, de meesten nog een stuk langer denk ik.'
Na een paar biertjes, een hapje cake en een potje pingpong besluiten we de kroeg in te gaan.
zelfs de visjes vieren feest
We zitten met zijn zevenen in de auto. Daar moet ik een foto van maken!
We betalen 10.000 pesos om de kroeg in te komen en mogen dan voor 5000 iets bestellen. We leggen het geld bij elkaar en nemen een TNT.
Niet echt mijn smaak, 5 verschillende soorten sterke drank door elkaar. Ik neem een slokje bier van iemand. Gadver, bier met zout??
Dronken word ik vanavond niet. Misschien maar goed ook. Het geeft me een kans mijn nieuwe vriendin Andrea te leren kennen. Ze is docente Engels in Colombia, dus ik kan een lang gesprek voeren zonder veel te hoeven nadenken. Ze spreekt met een vloeiend brits accent. Grappige combinatie met haar donkere haar en getinte huid.
We kijken nog even een lokaal bandje die wat coffers speelt. Naar mij idee niet echt bijzonder, maar de mensen hier gaan helemaal uit hun dak. In vergelijking zijn we in Nederland maar saai, hier weten ze wel hoe ze moeten feesten! Een reden hebben ze er ook niet voor nodig. Toch maken we het maar niet te laat. Morgen gaan we weer vroeg op om de natuur in te trekken. Nadat we iedereen weer veilig thuis is gebracht kruipen we in bed voor 4 korte uurtjes slaap. Eerst zeggen we nog gedag tegen ons nieuwe vriendje die ik in de keuken van Daniel's ouders heb gevonden.
Gelukkig geen eieren op mijn hoofd gekregen vandaag...
1 opmerking:
Wat een heerlijke verjaardag!
Een reactie posten