Week 1: reizen, ontmoeten, proeven

De lange vliegreis.....
Na de eerste overstap in Londen ben ik lekker in slaap gevallen. In Miami werd ik wakker, van de mooie stranden en het blauwe water kon ik helaas niks zien. De drie uur overstap tijd was maar net genoeg om door de verschillende controles van de USA te komen. De ingecheckte bagage moest weer opgehaald worden om te laten controleren en opnieuw in te checken. Die controles bestaan uit het invullen van een lijst vragen, vervolgens nemen ze je vingerafdrukken en een foto. De douane stelt allerlei vragen, over mijn werk, school en vrienden, om me diep in de ogen te kijken, of ik lieg ofzo?
Om dat ik eten bij me had moest ik me weer ergens anders melden en met een kaartje naar een speciale balie voor extra bagage controle. Daar werd me OPNIEUW gevraagd wat voor eten in dan bij had, ik zei koekjes en dus mocht in doorlopen. Om zelf opnieuw me bagage in te checken. Honderd vragen en niet een keer mijn bagage daadwerkelijk controleren???!!!
Nog even gauw naar de wc voor het volgende vliegtuig vertrekt. Oeps, toch maar niet, want in de wc van een internationaal vliegveld staan de meisjes gewoon te blowen. WTF?

In Bogota, de hoofdstad...
Wat een drukte. Lange rij voor de laatste douane in Colombia. Het leek erop dat het wel even ging duren. Maar eigenlijk ging het heel vlot. De mensen dringen niet en het personeel is heel vriendelijk. Turismo? Si. Loop maar door dan. Dan naar buiten, langs een horde emotionele latino's. En nu??
Ik kijk naar links, opeens verschijnt Daniel in mijn rechter ooghoek. We knuffelen, we zoenen, gelukkig de klik is er meteen. We nemen een taxi naar het hotel. Helaas is het al om 6 uur donker en zie ik weinig van de stad. Het hotel is prachtig, een grote kamer met badkamer in het veiligste gedeelte van de stad. Dank je Daniel.
We gaan een biertje drinken, de keuze is uit Zuid Amerikaans bier en heel veel Europes merken.
Later kom in de week kom ik erachter hoe populair Europa is. Overal zie ik Cd's van Europese bands, europese kledingwinkels en mensen hebben gehoord van het kleine Holanda, aah Johan Cruijff is de reactie. De luxe van de stad verbaasd me. Natuurlijk verwacht je grote winkelcentra, casino's en voedselketens met 7 miljoen inwoners in deze stad!!!
Maar de rijkdom verwacht ik niet. We worden uitgenodigd bij een vriend van Daniel (ook genaamd Daniel), die wonen in een groot huis in de stad. Honger kennen ze hier niet, zelfs de armste mensen hebben eten en zolang ze maar geen drug gebruiken gaat het relatief goed. Mensen beginnen kraampjes op straat en verkopen voedsel. Dat eten is heerlijk. De waarschuwingen over diarree negeer is even en ik probeer alle heerlijk verse vruchten. Ik zie en proef dingen waar ik het bestaan niet van wist en alles is even lekker. Ziek ben ik er nooit van geworden, alleen het kraanwater smaakt wat vreemd, maar dat went na een een tijdje en zo lang mix ik het met bronwater.
Opvallend is de hoeveelheid beveiliging overal. We nemen de bus naar de stad (reken in zo'n grote stad gerust op een uur reistijd). We kunnen kiezen uit een luxe bus die als een soort metro van halte naar halte gaat of de stadbus. We nemen de laatste. Langs de kant van de weg wachten we tot de bus komt, er is geen halte en de bustijden zijn niet bekent. In de chaos houden we een bus met een bord voor het raam, daarop kunnen de Daniel's zien dat dit de goede is. Op dit moment ben ik blij dit niet in mijn eentje uit te moeten zoeken. Nauwelijks zijn we ingestapt en de bus rijdt al. We betalen de buschauffeur en gaan zitten. Gelukkig is er plek, want soms zijn de bussen zo vol dat je nauwelijks nog gaan staan. Dat is dringen met in- en uitstappen.
Een man wil graag uit de bus. Hij drukt op stop. Normaal stopt de bus meteen, net zoals dat mensen overal in kunnen stappen. Er zijn wegwerkzaamheden en de chauffeur vindt het te gevaarlijk hier te stoppen. De man wordt boos en komt naar voren om de het op een andere manier uit te praten. Een ander man wil er tussen springen als de bus al stopt. Voor dat ik door heb wat er aan de hand is staat er al een agent in de bus. Rustig en vriendelijk staat hij de man te woord en de situatie lijkt geholpen. Het is hier veiliger dan Leeuwarden. De verhalen en films uit USA blijken echt overdreven te zijn. De mensen hier zijn over het algemeen rijk, de straten zijn veilig en het eten maakt je niet ziek....
Het enige probleem dat ik ervaar is de vreselijk drukte. Daniel neemt me mee naar de kerk boven op de berg. Daar is het rustig en de natuur is prachtig. We kopen een blikje met coca, frisdrank van de bladeren van de coca plant. Er opgewekt word ik er niet van, maar lekker is het wel.
Dan maar koffie, die is hier heerlijk en we drinken het de hele dag door.
Gelukkig maar dat ik in de drukte niet kan verdwalen, alle straten hebben oplopende nummer en als je beltegoed op is ga je naar een kraampje. Daar kun je voor een paar honders peso's (200 pesos = 10 eurocent) de mobiel van de verkoper gebruiken.
Opvallend in de stad zijn de verschillende mensen, van erg blank tot heel donker. Ik val me mijn rode haar, blanke huid en blauwe ogen minder op dan ik verwachte. Ookal elke vrijgezelle man waar ik mee praat me vraag naar zussen en vriendinnen in Europa. Ze blijven beleeft en lastig vallen gebeurd hier niet. Zelfs de zwervers zijn beleeft.
Aan het eind van de week nemen we een bus naar Bucaramanga, we besluiten overdag te reizen zodat ik de prachtige natuur kan bewonderen...